آسمان آبی

بگو برای پریدن چقدر باید داد؟                برای خوب دویدن چقدر باید داد؟

به بارگاه خدا میبرند روح مرا                  برای دیر رسیدن چقدر باید داد؟

درون گور خودم را به چشم می بینم           در آرزوی ندیدن چقدر باید داد؟

مرا از این قفس زندگی رها نکنید              بخاطر دیر رسیدن چقدر باید داد؟

میان بودن و رفتن کدام سهم من است         برای قرعه کشیدن چقدر باید داد؟

بدان گرگ صفت نیستم من انسانم              ولی برای دریدن چقدر باید داد؟

در این زمانه که نان آبروی انسانهاست       برای قلب خریدن چقدر باید داد؟

صدای پای نبودن سکوت قلب من است       برای نغمه شنیدن چقدر باید داد؟

درون سینه اگر جای زندگی خالی است        بگو برای طپیدن چقدر باید داد؟

 شعری از خانم نغمه رضای که من خیلی این شعرو دوست دارم

می دانم !

می دانم چقدر سخت است،چشم به راه بودن،

دیده بر در نهادن،تا بیایی،

بیایی واین حرفهای نا گفته را با تو بگویم،

می دانم؟

نمی دانم ،می دانم یا نه؟نمی دانم که تو می دانی یا نه؟

می دانی که هر لحظه که تو نیایی برایم به اندازه یک سال می گذرد

نمی دانم که تو می دانی یا نه، می دانی که اگر یک روز دیر ترتو را ببینم ،

با این فکر دیوانه خواهم شد

کاش تو می دانستی،

می دانستی که در موردت چه فکری می کنم،

کاش من از فکرها آسوده می شدم،

که فکر نمی کنم هرگز اتفاق بی افتد!!!!!!!

یک آسمان پرنده،رها،روی شاخه ها،

در باغ بامداد،

یک آسمان پرنده،

                          سرگرم شستشو،

درچشمه سار باد

یک آسمان پرنده،

                          در جستن چمن،

آزاد، مست، شاد،

از پشت میله ها،

بغضی به هایهای شکستم :

                                     قفس مباد!

                                                                                    ((  فریدون مشیری  ))

سلام به تو که بهترینی

در قلب کوچک انسانی ام،جایت همیشه محفوظ خواهد ماند

ودر قلب بزرگ دریای ام ،جایت را تا ابد ،برایت نگاه می دارم

قلب دریای ام را با زبان و نگاه برایت می گویم،

اما اگر بخواهی قلب انسانی ام را برایت می گشایم تا باور کنی که واقعا دوستت دارم

دوست دارمت بخاطر مهربانیت، بخاطر گذشتت وبخاطر آرامشی که درروحت می باشد

دوست دارمت بخاطر خلوصی که در گفتار ورفتارت موج می زند

زندگی را دوست داشت

ولی آن را نشناخت

مهربون بود

ولی مهر نورزید

طبیعت را دوست داشت

ولی از آن لذت نبرد

درآبگیر قلبش جنب وجوش بود

ولی کسی بدان راه نیافت

در زندگی احساس تنهای می نمود

ولی هرگز دل به کسی نداد

وخلاصه بنویس

زنده بودن را برای زندگی دوست داشت

نه زندگی را برای زنده بودن

فریدون فروغی

لحظه ی تلخی است

لحظه ی رها کردن ،خاطراتی که به خاطرشان سالهای زیادی از عمرت را صرف کردی

لحظه ی تلخی است

لحظه ی گذشتن از خواستهایت،خواسته های که بخاطرشان جنگیدی

لحظه ی تلخی است

لحظه ی زیر پاماندن، بخاطر ندیدن ارزشهای که در وجودت موج می زند

کاش ،کاش لحظه های عمرت را ،هر چه مانده از دست ندهی

بمانی،بمانی برای همیشه شدن